وقتی باب توماس دبیرستانی بود ، سریع می دوید ، پرش از ارتفاع و پرتاب دیسکش معرکه بود . مربی دبیرستانش ، بهش پیشنهاد داد که مسابقه دهگانه دو میدانی را امتحان کند.
ماتیاس با بردن مسابقه های متوالی ، سهمیه المپیک 1948 لندن را بدست آورد .
ماتیاس در حالیکه کاملا ناشناخته وارد صحنه رقابت شد ، در المپیک طوفان به پا کرد . او در چهار مسابقه از ده تا اول شد و مدال طلا گرفت . ماتیاس جوانترین برنده مدال طلا در رشته دو میدانی شد ، در حالیکه فقط هفده سال داشت و تازه از دبیرستان فارغ التحصیل شده بود .
ایشان به عنوان یک نوجوان پا به المپیک گذاشت و به عنوان یک قهرمان ملی به آمریکا برگشت . سالها بعد وقتی دوره قهرمانی ماتیاس تمام شده بود ، مربی یک ورزشکار پرش با نیزه شد . شاگردش مدام تمرین ها را خراب میکرد و همینطور به مانع نگاه می کرد و پر از حس ترس و ناکامی می شد و کم کم به خودش شک می کرد و یکدفعه از ترس خشکش می زد . یک روز ماتیاس به او حرف عجیبی زد ” کافیه که قلبتو به اون طرف مانع پرتاب کنی ، آنوقت بدنت به دنبالش خواهد رفت ” . یک لحظه بخصوصی در ورزش پرش با نیزه است که ورزشکار فقط باید نیزه را رها کند و درمیان یک فضای خالی شناور باشد در حالیکه نمی داند ، می تواند از مانع عبور کند یا نه .
به نظر می رسد ، زندگی هم خیلی مشابه همین اتفاق است ، شما می توانید به همان چیزهایی که می دانید اتکا کنید و همانجایی که هستید باقی بمانید ولی اگر بخواهید به سطح بالاتری برسید و متوجه سقف توانایی های خود بشوید ، آنوقت است که باید قلبتان را به آنطرف مانع پرتاب کنید و قدم به فضای خالی بگذارید ، جاییکه هیچ چیز قطعی نیست ، جایی که باید برای مدتی ابهام و بلاتکلیفی را تحمل کنید . مسئله اینجاست که ما اصولا فکر میکنیم ، فضای خالی فقط مرحله ای برای عبور است . یک حالت گذار ، لحظه ای مملو از عدم اطمینان ، در راه رسیدن به چیزیست که می خواهیم . ولی واقعیت این است که می توانیم خیلی بیشتر از اینها باشیم . فضای خالی دقیقا جایی است که رشد میکنیم . جایی که اعتماد به نفس پیدا می کنیم . جایی که خود واقعیه مان را آشکار می کنیم . فضای خالی ، جاییست که ما زنده می شویم . گذر از لحظه تردید ، روبرو شدن با شک ، همان زمانیست که ما خودمان را پیدا میکنیم . در بسیاری از جهات ، اعتماد به نفس ، استقامت به خرج دادن در طی فضای خالی است . اعتماد به نفس سرسختی ذهنی است . بیشتر از همه اعتماد به نفس تمایل برای رها کردن راحتی و سر خوردن در فضای خالیست در حالیکه خیالتان راحت است که اتفاق بدی نمی افتد .
“قلبت را به آن طرف مانع پرتاب کن ، بدنت خودش میاد !”« آموزگار پایه پنجم شهربانو امین زاده»