پیام مشاور مدرسه علم آفرین
توجه به سلامت جسمانی و روان به یک میزان، کمک می کند تا کمتر آسیب پذیر باشیم. حفظ آرامش و رفتار منطقی به ما کمک می کند تا بتوانیم با واقعیت های سنگینِ این روزها کنار بیاییم.
با این حال،حتی با قبول خطرهای این بیماری و کاستی هایی که در کشور وجود دارد، ما وظیفه داریم که از خودمان به دقت مراقبت کنیم؛چه جسمی و چه روانی. مراقبت از خود، تنها به معنای خوددوستی نیست، بلکه نمایانگر مسئولیت پذیری جمعی و دیگردوستی هم هست.
اما برای حفاظت از سلامت روان در شرایط کنونی چه می توانیم بکنیم؟

اول: اقدامات احتیاطی و پیشگیرانه را به صورت طبیعی و عادتی انجام دهیم.
پزشکان و مسوولان بهداشتی در ایران و سراسر دنیا،اطلاعات زیادی را منتشر کرده اند؛رعایت اون ها تا حد بسیار بسیار زیادی ما را در شرایط فعلی می تواند از خطر حفظ کند.
دوم: قدرت خودمراقبتی را دست کم نگیریم.
نگرانی که منجر به افزایش خودمراقبتی نشود،هیچ سودی ندارد.اما،خواب خوب،دقت در تغذیه و استحمام مرتب را از یاد نبریم.خودمراقبتی یعنی اینکه هر کاری که حالمان را بهتر می کند،در اولویت قرار دهیم و کارهایی نکنیم که اضطراب و ترس مان را بیشتر می کند.

سوم: خطر رو جدی بگیریم.
در واقع نمی توانیم نسبت به خطر بی تفاوت باشیم، ولی به این معنا نیست که برای جدی گرفتن خطر،سعی در بزرگنمایی آن داشته باشیم.بهتر است به جای ترساندن دیگران با انگیزه اینکه مسائل بهداشتی را رعایت کنند،از راهکارهای آموزشی استفاده کنیم.
وقتی از چیزی زیاد بترسیم، احتمال اینکه وقتی ترس کمتر شود،کمتر مراقب خود باشیم،بیشتر خواهد شد. در حالی که برای مقابله با این ویروس، باید رعایت بهداشت تبدیل به یک فرآیند عادتی شود.
چهارم: از استفاده بیش از حد رسانه های اجتماعی پرهیز کنیم.
کافیست اخبار مربوط به بیماری را هر بیست و چهار ساعت یکبار از یک یا دو منبع معتبر که قبول داریم،دنبال کنیم.اجازه ندهیم که اخبار تکراری و بی رویه روان ما را بمباران کند.
پنجم: با فرزندانمان ارتباط مان را بیشتر کنیم. حتماً با بچه ها با زبان مناسب و ساده در مورد رعایت مسائل بهداشتی صحبت کنیم و به آنها اطمینان بدهیم که کنارشان هستیم و می‌توانند با ما نگرانی هایشان را در میان بگذارند.
ششم: از هر کاری که قبلاً هنگام استرس و اضطراب استفاده می کردیم از جمله مراقبه کردن و….. الان نیز استفاده کنیم.

این روزها بازار شنیدن خبر شیوع کرونا داغ شده است.
شیوع این ویروس کشنده را نمی توان شوخی گرفت.
این ویروس تا به حال جان انسان های زیادی را در دنیا گرفته و حالا که به ایران رسیده ترس بیشتری را در دلمان ایجاد کرده است.
ترس هم هیجانی است که بخش مفید آن سبب می شود ما خود را از خطرها محفوظ نگه داریم.
پس می توانیم اطلاعات علمی مناسبی جمع کنیم و آگاهی خود را برای پیشگیری افزایش دهیم.
اما نکته ی حائز اهمیتی که مایلم آن را با شما در میان بگذارم، توجه به روح لطیف بچه هاست.
آثاری که ترس بر روان بچه ها می گذارد هم کمتر از خطر کرونا نیست.
لطفا بچه ها را نترسانیم!
چه کارهایی نکنیم؟
– در مورد خطر ویروس جلوی بچه ها صحبت نکنیم.
– در مورد آمار کشته شدگان نزد بچه ها چیزی نگوییم.
– اخبار کرونا را با هیجان دنبال نکنیم.
-بچه ها را با ترس مجبور به شستن دست یا استفاده از ماسک و … نکنیم.
چه کارهایی بکنیم؟
– امور پیشگیری از ویروس را به بچه ها با آرامش آموزش دهیم.
– برای ترغیب بچه ها به شستن دست ها، به جای اینکه مرتب بگوئیم دستت را بشور، بگوییم بیا با هم برویم دست هایمان را بشوییم.
– زدن ماسک را به یک بازی تبدیل کنیم. مثلا بگوییم‌ماسک بزنیم ببینیم کی خوشگلتر می شه.
– برای علت مراجعه نکردن به اماکن عمومی، برای بچه ها از کرونا نام نبریم. هزار علت دیگر را می توانیم‌بهانه کنیم.
یادمان باشد بچه ها در مدرسه نمی توانند تمام مدت ماسک بزنند، بنابراین ترساندن آنها کمکی به حفظ ایمنیشان نمی کند.

چطور به آنها در مورد ویروس کرونا بگوییم:
بهتر است که زیر چهار سال رو به جای اینکه به کودک یاد بدهیم که چه شکلی بهداشت رعایت کند محیط شان را کنترل کنیم. یعنی محیط رو ایزوله و تمیز نگه داریم و اگر قرار هست دستش را بشوره یا به جای آلوده نزنه به صورت خیلی غیر مستقیم ببریم سمت سرویس بهداشتی و دستش رو بشوریم یا حتی ضدعفونی کنیم. برای بالای ۴ سال شاید تا ۷ سال میتونیم یه توضیح مختصر راجع به ویروس بدهیم اینکه ویروس کرونا یک نوع بیماری است که باعث میشه افراد حال خوبی نداشته باشند و یک راه ساده داره برای پیشگیری از ابتلا شدن به این بیماری و اونم اینه که بهداشت دست هامون رو رعایت کنیم. بیشتر از این توضیح دادن برای بچه‌ها سطح اضطراب شون رو بالا میبره. و آموزش در رابطه با افرادی که ناقل هستند بهتر است محیط را برای این سن کنترل کنیم، یعنی مکان‌هایی نریم که بچه ها قرار باشه با افراد بیمار یا ناقل روبرو بشوند. (بعد از تمام شدن این بحران، تشخیص دادن اینکه با چه کسی دست بدهند و روبوسی کنند برای بچه‌ها سردرگمی بوجود می آورد).
بالای ۷ سال می توانیم برایشان توضیح بدهیم این ویروس یه سری علامت ها داره که رعایت بهداشت فردی کمک می کنه که مبتلا نشیم. یاد بدیم که بچه‌ها عطسه یا سرفه را با دستمال یا آستین کنترل کنند. به سمت افراد ناقل یا بیمار نروند و دست ها بعد از اینکه به دستگیره یا دکمه آسانسور زدند به چشم و لب و دهن خود نزنند و حتما دست ها رو ضدعفونی کنند.
نکته: در توضیح دادن به بچه ها مراقب لحن گفت‌و‌گو باشیم چرا که ممکن است بعد از یکی دو ماه دیگه که این ویروس درمان بشود یک سری بچه‌ها را داشته باشیم که وسواس شدید گرفتند و وارد هیچ محیط اجتماعی نمی‌شوند.